ວິທີເລືອກເຄື່ອງຍົກເກົ້າອີ້ງລໍຖະໜົນທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ກັບລຸ້ນລົດທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍ

ປະເພດຂອງເຄື່ອງຍົກເກີບລ້ອມທີ່ຖືກອອກແບບໃຫ້ເໝາະສົມກັບລົດຂະໜາດນ້ອຍ

ເຄື່ອງຍົກເກີບລ້ອມແລະເຄື່ອງຍົກທີ່ຕິດຕັ້ງພາຍໃນລົດ: ການນຳໃຊ້ພື້ນທີ່ພາຍໃນທີ່ຈຳກັດໃຫ້ເຕັມທີ່

ລະບົບຍົກເຄື່ອງນີ້ທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນສ່ວນພາຍໃນຂອງລົດເປັນທາງເລືອກທີ່ດີເລີດສຳລັບລົດຂະໜາດນ້ອຍ ເນື່ອງຈາກມັນຊ່ວຍປະຢັດພື້ນທີ່ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຍື່ນອອກຈາກຕົວຖັງລົດ. ລະບົບດັ່ງກ່າວມັກມີແຜ່ນຍົກຫຼືເຄື່ອງຍົກທີ່ພັບໄດ້ ທີ່ຖືກຕິດຕັ້ງເຂົ້າໄປໃນເຂດທີ່ນັ່ງຂອງຜູ້ໂດຍສານຢ່າງເປັນທາງການ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ຕູ້ເກັບຂອງ (trunk) ຍັງຄົງສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ຕໍ່ໄປ ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຮັກສາພິເສດໃດໆທີ່ທ້າຍລົດ. ເມື່ອພັບເຂົ້າໄປໃນຕົວລົດແລ້ວ ລະບົບເຫຼົ່ານີ້ຈະກິນພື້ນທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ໂດຍສານຄົນອື່ນໆຍັງສາມາດນັ່ງໄດ້ຢ່າງປົກກະຕິ. ແຕ່ການຕິດຕັ້ງລະບົບດັ່ງກ່າວຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການວັດແທກຢ່າງລະອຽດເຖິງພື້ນທີ່ທີ່ມີຢູ່ລະຫວ່າງຂອບປະຕູ ແລະ ເພດານ. ສິ່ງທີ່ເບື້ອງຕົ້ນເຊັ່ນ: ແຜ່ນຍົກທີ່ສູງພຽງ 5 ນິ້ວ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ຢ່າງສະດວກສະບາຍໃນລົດທີ່ມີຂະໜາດເລັກຈີ່ງ. ຄວາມປອດໄພກໍເປັນສິ່ງສຳຄັນເຊັ່ນກັນ. ນ້ຳໜັກລວມຂອງບຸກຄົນທີ່ໃຊ້ລະບົບຍົກນີ້ ຮວມທັງເກົ້າອີ້ຫຼັງທີ່ເຂົາເຈົ້ານັ່ງຢູ່ ຈະຕ້ອງບໍ່ເກີນຄ່າທີ່ຜູ້ຜະລິດກຳນົດໄວ້ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຢູ່ລະຫວ່າງ 250 ຫາ 350 ປອນ. ການເກີນຄ່າດັ່ງກ່າວຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງຕໍ່ກັບເຄື່ອງຈັກ ແລະ ສ້າງສະຖານະການທີ່ອັນຕະລາຍ ໂດຍເປັນພິເສດໃນບ່ອນທີ່ມີພື້ນທີ່ຈຳກັດ ເຊິ່ງບໍ່ມີເວລາຫຼືພື້ນທີ່ເຫຼືອເພື່ອປັບປຸງຂໍ້ຜິດພາດ.

ລະບົບຍົກເຄື່ອນລົດເຂັ້ນຕົ້ນທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ດ້ານນອກ ເທີບຽບກັບລະບົບຍົກເຄື່ອນດ້ວຍມື: ການຮັກສາຄວາມສາມາດໃນການເຂົ້າເຖິງ ແລະ ຂະໜາດທີ່ຄອມແປັກ

ເຄື່ອງຍົກເກີບທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ດ້ານນອກຂອງລົດ ຈະເຊື່ອມຕໍ່ຜ່ານຕົວຮັບຫຼັກທີ່ມາດຕະຖານ (hitch receivers) ແຕ່ການຈັດຕັ້ງໃຫ້ເຮັດວຽກໄດ້ດີກັບລົດຂະໜາດນ້ອຍອາດຈະເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກ. ຮຸ່ນທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍໄຟຟ້າຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດງ່າຍຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ທີ່ມີບັນຫາໃນການຍົກວັດຖຸດ້ວຍຕົວເອງ ແຕ່ເຄື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການຕົວຮັບຫຼັກທີ່ແຂງແຮງກວ່າ (Class I ຫຼື II) ແລະ ມີພື້ນທີ່ເພີຍງພໍຢູ່ດ້ານຫຼັງຂອງລົດ. ອີງຕາມການຄົ້ນຄວ້າບາງຢ່າງທີ່ຜ່ານມາຈາກຂະແໜງການຄວາມເຄື່ອນໄຫວໃນປີ 2023 ປະມານ 3 ໃນທຸກໆ 10 ຄົນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງ SUV ຂະໜາດນ້ອຍ ຕ້ອງຕິດຕັ້ງອຸປະກອນເພີ່ມເຕີມໃນຕົວຮັບຫຼັກ ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເຄື່ອງຍົກເກີບໄປເຄື່ອນຕົວກັບກະຈົກຫຼັງ (bumper) ເມື່ອເປີດໃຊ້ງານ. ຮຸ່ນທີ່ຕ້ອງໃຊ້ກຳລັງມື (manual) ຈະຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາການເຊື່ອມຕໍ່ລວມທັງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເບື້ອງຕົ້ນ ແຕ່ຜູ້ໃຊ້ຈະຕ້ອງເຮັດວຽກດ້ວຍກຳລັງມືເອງເພື່ອເປີດລາວ (ramp) ອອກ. ຜູ້ທີ່ກຳລັງພິຈາລະນາເລືອກຮຸ່ນຕ່າງໆ ຄວນກວດສອບຢ່າງລະອຽດວ່າມີຊ່ອງຫວ່າງເທົ່າໃດລະຫວ່າງພື້ນດິນ ແລະ ສ່ວນລຸ່ມຂອງລົດຂອງເຂົາ. ເຄື່ອງຍົກເກີບທີ່ພັບເຂົ້າໄປຢູ່ໃນລະດັບຕ່ຳກວ່າ 8 ນິ້ວ ມັກຈະບໍ່ຖືກຂັດຂວາງຫຼືຖືກຂູດເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນທາງລົງຊັນ ຫຼື ຖະໜົນທີ່ມີຄວາມຂັບຂີ່ບໍ່ດີ ເຊິ່ງລົດທົ່ວໄປອື່ນໆ ມັກຈະໄປເຄື່ອນຕົວກັບຫີນ ຫຼື ກະດານເທິງຂອງທາງ.

ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງລົດ: ປັດໄຈທີ່ສຳຄັນຕໍ່ການຕິດຕັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງສຳລັບລົດຂະໜາດນ້ອຍ

ການຢືນຢັນຍີ່ຫໍ້, ຮຸ່ນ, ປີຜະລິດ ແລະ ລາຍລະອຽດການຕິດຕັ້ງ: ເຫດໃດທີ່ການອ້າງອີງວ່າ 'ເປັນສາກົນ' ສຳລັບເຄື່ອງຍົກເຄື່ອງນີ້ຈຶ່ງບໍ່ເໝາະສົມ

ການອ້າງອີງເຖິງ "ລະບົບຍົກເຄື່ອນລົດເຂັ້ນຕົ້ນ" ທີ່ສາມາດໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຮູບແບບມັກຈະບໍ່ຖືກຕ້ອງເມື່ອເວົ້າເຖິງລົດນ້ອຍໆ. ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານຂະໜາດ ແລະ ການສ້າງຂອງແຕ່ລະຮູບແບບ—ເຖິງແມ່ນແຕ່ຮູບແບບທີ່ຄ້າຍຄືກັນຂອງລົດຄືນໆກັນທີ່ຜະລິດໃນປີດຽວກັນ—ມັກເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາໃນຂະນະຕິດຕັ້ງ. ສິ່ງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ດີກັບລົດ hatchback ທົ່ວໄປອາດຈະຂັດຂວາງການເຂົ້າໄປຍັງປະຕູດ້ານຫຼັງຂອງລົດ coupe ທີ່ມີຮູບຮ່າງຄ້າຍຄືກັນ ເນື່ອງຈາກຈຸດທີ່ຕ້ອງເຊື່ອມຕໍ່, ວິທີການເປີດປະຕູ, ຫຼື ລວດທີ່ຕ້ອງເຊື່ອມຕໍ່. ບໍລິສັດຜູ້ຜະລິດລົດອອກແບບລະບົບເຫຼົ່ານີ້ໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ມູນເທິງເອກະສານຈາກໂຮງງານຜະລິດຢ່າງເປັກຕີ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການຈັດເຂົ້າກັບກຸ່ມທົ່ວໄປເທົ່ານັ້ນ. ກ່ອນຈະຊື້, ກະລຸນາປຽບທຽບເລກ VIN ຂອງທ່ານກັບບັນຊີລາຍການຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ທີ່ຜູ້ຜະລິດລະບົບຍົກເຄື່ອນລົດລະບຸໄວ້. ຜູ້ທີ່ຂ້າມຂັ້ນຕອນສຳຄັນນີ້ມັກຈະຕ້ອງຈ່າຍເງິນເພີ່ມເຕີມຫຼາຍຮ້ອຍດ້ອລ໌ເພື່ອການແກ້ໄຂຕໍ່ມາ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຢູ່ທີ່ປະມານ $200 ເຖິງ $500 ຂຶ້ນກັບສິ່ງທີ່ຕ້ອງແກ້ໄຂຫຼັງຈາກຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການຕິດຕັ້ງ.

ການວັດແທກມິຕິທີ່ສຳຄັນ: ພື້ນທີ່ຫຼັງລົດ (Trunk Clearance), ສ່ວນຍືນອອກດ້ານຫຼັງ (Rear Overhang), ແລະ ຈໍາກັດລະຫວ່າງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ກັບບັນຈຸ (Hitch-to-Bumper Distance)

ການວັດແທກສາມຢ່າງ ກຳນົດວ່າ ຈະມີການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຍົກດ້ານນອກໄດ້ຢ່າງປອດໄພ ແລະ ເຊື່ອຖືໄດ້ໃນລົດທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍ:

• ຊ່ອງຫວ່າງຂອງທ້ອງຖິ່ນ : ປະມວນໄລຍະທາງຕັ້ງຊື່ຈາກສ່ວນເທິງຂອງຕົວຮັບເຄື່ອງເຊື່ອມຕໍ່ (hitch receiver) ຈົນເຖິງດ້ານລຸ່ມຂອງຝາປິດທ້ອງຖິ່ນ—ຕ້ອງໃຫ້ໃຫຍ່ກວ່າຄວາມສູງຂອງເຄື່ອງຍົກເມື່ອພັບ (ປົກກະຕິແລ້ວ 8–12 ນິ້ວ).
• ສວນເລີ່ມຫຼັງ : ປະມວນໄລຍະທາງຕາມແນວນອນຈາກເສັ້ນກາງຂອງລ້ອດທີ່ຢູ່ດ້ານຫຼັງຈົນເຖິງສ່ວນທ້າຍຂອງກັນຊອກ—ຕ້ອງໃຫ້ໃຫຍ່ກວ່າ 14 ນິ້ວ ສຳລັບເຄື່ອງຍົກສ່ວນຫຼາຍເພື່ອໃຫ້ເຄື່ອງຍົກເຂົ້າສູ່ຕຳແໜ່ງໄດ້ໂດຍບໍ່ມີການຂັດຂວາງ.
• ໄລຍະທາງຈາກເຄື່ອງເຊື່ອມຕໍ່ (hitch) ຈົນເຖິງກັນຊອກ : ປະມວນໄລຍະທາງຈາກໜ້າຂອງຕົວຮັບເຄື່ອງເຊື່ອມຕໍ່ (hitch receiver) ຈົນເຖິງດ້ານຂອງກັນຊອກ—ເປັນສິ່ງສຳຄັນຕໍ່ການຮັກສາຊ່ອງຫວ່າງເວລາເຄື່ອງຍົກເອີ້ນເຂົ້າ (tilt-angle clearance); ຖ້ານ້ອຍກວ່າ 4 ນິ້ວ ມັກຈະຕ້ອງອອກແບບເປັນພິເສດ ຫຼື ໃຊ້ວິທີແກ້ໄຂດ້ານໃນລົດ.

ການບໍ່ສົນໃຈຕົວຊີ້ວັດເຫຼົ່ານີ້ເປັນສາເຫດຂອງການຄືນສິນຄ້າທີ່ເກີດຈາກລະບົບຍົກ (lift returns) ຈຳນວນ 37% ໃນທົ່ວອຸດສາຫະກຳການເຄື່ອນຍ້າຍ (Mobility Industry Benchmark Report, 2023). ໃຊ້ແບບຟອມການຕິດຕັ້ງທີ່ຜູ້ຜະລິດຈັດໃຫ້ ຫຼື ເຄື່ອງມືການຈັບຄູ່ໃນຮູບແບບ 3D ເພື່ອຈຳລອງການຈັດຕັ້ງກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການຕິດຕັ້ງຢ່າງເຕັມຮູບແບບ.

ຄວາມຈຸນ້ຳໜັກ ແລະ ຂະໜາດຂອງອຸປະກອນເຄື່ອນຍ້າຍເພື່ອປະສິດທິພາບທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຂອງລະບົບຍົກເກີບ

ການຈັບຄູ່ອັດຕາການຮັບນ້ຳໜັກຂອງລະບົບຍົກເກີບ (150–350 ປອນ) ກັບນ້ຳໜັກລວມຂອງຜູ້ໃຊ້ ແລະ ອຸປະກອນ

ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຢ່າງຖືກຕ້ອງແທ້ໆ ຂຶ້ນກັບການຮູ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າເຄື່ອງຍົກນີ້ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ຫຼາຍປານໃດ. ເຄື່ອງຍົກຈະຕ້ອງສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ບຸກຄົນເທົ່ານັ້ນ ບວກກັບເກົ້າອີ້ຫຼັງຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ຢ່າລືມເຖິງອຸປະກອນເພີ່ມເຕີມເຫຼົ່ານີ້ເຊັ່ນ: ເກົ້າອີ້ຫຼັງທີ່ເຮັດຈາກຊີລິໂຄນ, ຂວດອົກຊີເຈນ, ຫຼື ຂວດໄຟຟ້າສຳ dự ທີ່ອາດຈະຕິດຕັ້ງຢູ່ເທິງເກົ້າອີ້ຫຼັງດ້ວຍ. ມາເບິ່ງຕົວເລກເພື່ອຄວາມຊັດເຈນ. ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງໆ ມີນ້ຳໜັກປະມານ 160 ປອນ (72.6 ກິໂລກຣາມ) ແລະ ນັ່ງຢູ່ໃນເກົ້າອີ້ຫຼັງທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍດ້ວຍມື ທີ່ມີນ້ຳໜັກ 45 ປອນ (20.4 ກິໂລກຣາມ), ນ້ຳໜັກລວມຈະເທົ່າກັບປະມານ 205 ປອນ (93 ກິໂລກຣາມ). ນັກຊ່ຽວຊັນສ່ວນຫຼາຍແນະນຳໃຫ້ເລືອກເຄື່ອງຍົກທີ່ມີຄວາມຈຸສູງສຸດຢ່າງໜ້ອຍ 250 ປອນ (113.4 ກິໂລກຣາມ) ໃນກໍລະນີນີ້ ເນື່ອງຈາກຄວນຈະມີຄວາມຈຸເຫຼືອເພີ່ມເຕີມເປັນຄວາມປອດໄພ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະເປັນປະມານ 20% ຂອງຄວາມຈຸສູງສຸດ. ນ້ຳໜັກຈະແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍຂື້ນກັບປະເພດອຸປະກອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ເກົ້າອີ້ຫຼັງທີ່ໃຊ້ເພື່ອການຂົນສົ່ງມັກຈະເບົາກວ່າ, ມີນ້ຳໜັກເฉລີ່ຍປະມານ 18 ປອນ (8.2 ກິໂລກຣາມ). ຮູບແບບທີ່ພາບໄດ້ມັກຈະມີນ້ຳໜັກຢູ່ລະຫວ່າງ 25 ແລະ 35 ປອນ (11.3–15.9 ກິໂລກຣາມ). ແຕ່ເກົ້າອີ້ຫຼັງທີ່ຂັບດ້ວຍໄຟຟ້ານັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຊິ່ງມັກຈະໜັກກວ່າ 100 ປອນ (45.4 ກິໂລກຣາມ). ຢ່າເລືອກດ້ວຍການເດົາເອງເດັດຂາດ! ກະລຸນາຂຶ້ນໄປຢືນໃສ່ເຄື່ອງຊົ່ວງນ້ຳໜັກດ້ວຍຕົວທ່ານເອງ ພ້ອມດ້ວຍອຸປະກອນທັງໝົດທີ່ຈະນຳໄປໃຊ້ ແລ້ວກວດສອບຕົວເລກທີ່ໄດ້ກັບຂໍ້ກຳນົດຂອງຜູ້ຜະລິດເຄື່ອງຍົກວ່າສາມາດຮັບນ້ຳໜັກໄດ້ຢ່າງປອດໄພເທົ່າໃດ. ຂັ້ນຕອນງ່າຍໆ ນີ້ອາດຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບັນຫາທີ່ຮ້າຍແຮງໃນອະນາຄົດ.

ຄວາມຕ້ອງການຂອງແຖວທີ່ໃຊ້ເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດໃນການຕິດຕັ້ງສຳລັບຢານພາຫະນະທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍກວ່າມາດຕະຖານ

ແຖວທີ່ໃຊ້ເຊື່ອມຕໍ່ປະເພດ I ເທືອບກັບປະເພດ II: ຂອບເຂດນ້ຳໜັກທີ່ຮັບໄດ້, ການເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າກັບໂຄງສ້າງຕົວຖັງ, ແລະ ຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການນຳໃຊ້ຈິງໃນຢານພາຫະນະທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍ

ການເລືອກຄັ້ນຄັ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍເມື່ອເຮັດໃຫ້ການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນຍົກຂຶ້ນ (lifts) ໃສ່ລົດນ້ອຍໆຢ່າງປອດໄພ ແລະ ຍັງຮັກສາການຮັບປະກັນໄວ້ໄດ້. ຄັ້ນຄັ້ນປະເພດ I ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກລວມຂອງລົດລາງໄດ້ສູງສຸດ 2,000 ປອນ (≈907 ກິໂລແກຼມ) ແລະ ນ້ຳໜັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກົດທີ່ຈຸດຕິດຕັ້ງ (tongue weight) ໄດ້ປະມານ 200 ປອນ (≈91 ກິໂລແກຼມ). ຄັ້ນຄັ້ນເຫຼົ່ານີ້ຖືກອອກແບບມາເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຍື່ນອອກມາຈາກໂຄງສ້າງລົດຫຼາຍເກີນໄປ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນເໝາະສົມທີ່ສຸດສຳລັບລົດນ້ອຍໆສ່ວນຫຼາຍທີ່ມີໃນທ້ອງຕະຫຼາດໃນປັດຈຸບັນ. ມັນຖືກຕິດຕັ້ງໄດ້ດີເລີດທີ່ຈຸດທີ່ຜູ້ຜະລິດລົດໄດ້ເຮັດໃຫ້ສ່ວນນັ້ນແຂງແຮງຂຶ້ນ ເຊິ່ງຊ່ວຍຮັກສາຄວາມແຂງແຮງທັງໝົດຂອງລົດໄວ້. ສ່ວນຄັ້ນຄັ້ນປະເພດ II ສາມາດຮັບນ້ຳໜັກທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນ (ປະມານ 3,500 ປອນ ≈1,588 ກິໂລແກຼມ ສຳລັບນ້ຳໜັກລວມ ແລະ 350 ປອນ ≈159 ກິໂລແກຼມ ສຳລັບນ້ຳໜັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກົດທີ່ຈຸດຕິດຕັ້ງ) ແຕ່ມັກຈະຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງໃຫຍ່ໆຕໍ່ໂຄງສ້າງລົດ ເຊັ່ນ: ການເພີ່ມສ່ວນປະກອບເຫຼັກເພີ່ມເຕີມ ຫຼື ການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຈັກທີ່ເປັນເອກະລັກ ເຊິ່ງຜູ້ຜະລິດລົດນ້ອຍໆຈຳນວນຫຼາຍບໍ່ຮັບຮອງ. ແລະ ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະເຮັດໃຫ້ການຮັບປະກັນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຖືກຍົກເລີກທັງໝົດ. ກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈໃດໆ ທ່ານຄວນກວດສອບຂໍ້ມູນຈາກຜູ້ຜະລິດລົດກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດໃນການລາກ. ຈາກຂໍ້ມູນທາງສະຖິຕິ ລົດນ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ມີນ້ອຍກວ່າ 12% ເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດໃຊ້ຄັ້ນຄັ້ນປະເພດ II ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ບຸກຄົນທີ່ສາມມາຢືນຢັນການປ່ຽນແປງທາງໂຄງສ້າງກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຊື້ທີ່ມີສະຕິຄວນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຄົ້ນຫາຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ກັບຄັ້ນຄັ້ນປະເພດ I ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຖ້າຕ້ອງການໃຫ້ໂຄງການຂອງທ່ານປອດໄພ ແລະ ສາມາດເຮັດໄດ້ຈິງ.